آنچه در این مقاله میخوانید [پنهانسازی]
هدف از حفظ قرآن 
قرآن را حفظ میکنیم، نه فقط برای آنکه از بر بخوانیم؛ بلکه برای آنکه با آن زندگی کنیم. قرآن، آخرین پیام خداوند به بشریت و کاملترین برنامه هدایت انسان است؛ کتابی که برای خواندن، فهمیدن، تدبر کردن و عمل کردن نازل شده است. ازاینرو، هدف از حفظ قرآن، تنها به خاطر سپردن آیات و سورهها نیست؛ بلکه سپردن کلام خدا به قلب، اندیشه و زندگی انسان است.
سپردن قرآن به قلب
حافظ قرآن، صرفاً کسی نیست که آیات را از حفظ تلاوت میکند؛ بلکه انسانی است که تلاش میکند قرآن در فکر او جریان داشته باشد، در گفتارش جلوه کند و در رفتارش نمایان شود. هنگامی که آیات الهی در سینه انسان جای میگیرد، قرآن از یک کتاب خواندنی به همراهی همیشگی تبدیل میشود؛ همراهی که در لحظههای شادی و اندوه، تصمیمگیری، موفقیت و سختی، راهنمای انسان خواهد بود.
تدبر و عمل به قرآن
خداوند متعال میفرماید: ﴿كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ﴾ «این کتابی مبارک است که بر تو نازل کردیم تا در آیات آن تدبر کنند و خردمندان پند گیرند.» (سوره ص، آیه ۲۹) این آیه بهزیبایی نشان میدهد که مقصد نهایی قرآن، تنها تلاوت یا حفظ الفاظ نیست؛ بلکه تدبر، فهم، یادآوری و عمل به پیامهای الهی است. حفظ قرآن، بهترین زمینه برای رسیدن به این هدف بزرگ است؛ زیرا وقتی آیات در قلب انسان ماندگار شوند، فرصت اندیشیدن، عمل کردن و زندگی با قرآن نیز فراهم میشود.
تربیت انسان قرآنی
در «حفظان»، باور ما این است که حفظ قرآن، مسیری برای تربیت انسان قرآنی است؛ انسانی که در پرتو کلام الهی، ایمان خود را عمیقتر میکند، اخلاق خود را میسازد، تصمیمهای آگاهانهتری میگیرد و زندگیاش را بر اساس هدایت الهی سامان میدهد. از حفظ الفاظ تا زندگی با قرآن ما معتقدیم که ارزش حقیقی حفظ قرآن، زمانی آشکار میشود که آیات الهی از زبان به قلب، از قلب به اندیشه و از اندیشه به رفتار انسان راه پیدا کند. در چنین صورتی، قرآن تنها محفوظات ذهن نخواهد بود؛ بلکه به نور زندگی، معیار انتخابها و منشأ آرامش و رشد انسان تبدیل خواهد شد. —
سفری به سوی قرب الهی
حفظ قرآن، آغاز یک مسابقه نیست که با پایان آخرین جزء به پایان برسد؛ بلکه شروع سفری است که مقصد آن، قرب الهی، انس دائمی با قرآن، عمل به دستورات خداوند و ساختن جامعهای آگاه، اخلاقمدار و قرآنی است. —
سخن پایانی
قرآن را تنها برای حفظ کردن نخوان؛ آن را برای زندگی کردن حفظ کن. هنگامی که کلام خدا در قلب انسان جای گیرد، نگاه او را روشنتر، اندیشهاش را عمیقتر، اخلاقش را زیباتر و مسیر زندگیاش را الهیتر میسازد. هدف ما در حفظان، تربیت حافظانی نیست که فقط آیات را از بر بخوانند؛ بلکه پرورش انسانهایی است که با قرآن بیندیشند، با قرآن زندگی کنند و با قرآن، مسیر سعادت دنیا و آخرت را بپیمایند.

